Zabytki


Gmina Dębowa Łąka może się poszczycić wieloma obiektami zabytkowymi. Świadczą one o prężnej działalności społeczności lokalnej. W opracowaniu ujęte zostały najciekawsze zabytki znajdujące się na terenie Gminy.


Parki i pałac w Dębowej Łące



Pałac w obecnej formie wybudowany w 1849r.  przez Karola i Fryderyka Hennigów  (jeden z braci Hennig był posłem na sejm w Berlinie). Animozje narodowościowe, chęć dominacji i współzawodnictwa z Natalisem Sulerzyskim, polskim właścicielem Piątkowa i piątkowskiego pałacu w którego salach kwitła polskość, wydaje się być powodem wybudowania pałacu. Wieś jest w tym okresie w większości zamieszkała przez narodowość niemiecką. Od 1892 roku właścicielem majątku(9037mórg) i pałacu staje się Pruska Komisja Kolonizacyjna (HaKaTa). Od 1895 - w pałacu ma swoją siedzibę zakon Ojców Ewangelistów z seminarium duchownym. Oni to na północnym skraju parku w 1901 roku na potrzeby licznej gminy ewangelickiej wybudowali kościół w stylu neogotyckim. Jest to okres wzmożonego osadnictwa niemieckiego. Wówczas to zmieniono nazwę miejscowości na Wittenburg in Prussen. W dostosowanym do potrzeb szkoleniowo-wychowawczych budynku w okresie międzywojennym Siostry Pasterki prowadziły zakład wychowawczy dla panien. Przez rok OO. Zgromadzenia Ducha Św., prowadzą szkołę dla chłopców,1925 – 1930 - minister Nauki i Wyznań Stanisław Grabski powołał  Średnią Szkołę Rolniczą (przeniesiono ją Grudziądza). Pozostający  bez administratora zrujnowany pałac w1932 roku wydzierżawiły Siostry Zgromadzenia Pasterek od Opatrzności Bożej, prowadząc do rozpoczęcia wojny zakład opiekuńczy dla panien. Ten czas to najpiękniejszy okres dla parku i majątku Dębowa Łąka. Kwiaty ścieliły się u stóp świętych figur, wokół kapliczek. We wrzesień 1939 r. Niemcy urządzili więzienie dla księży z powiatu wąbrzeskiego. Po wojnie w erygowanym domu Sióstr Zgromadzenia Pasterek od Opatrzności Bożej opiekę znajdują dzieci i osoby starsze.1958 roku Siostry opuszczają Dębową Łąkę. Po 6 latach generalnego remontu w budynku od końca 1961 do 1984 roku mieścił się Państwowy Dom Dziecka, obecnie Specjalny Ośrodek Szkolno – Wychowawczy. Park zachowany w obecnym zarysie jako park krajobrazowy  w  istniejącym układzie przestrzennym założony został w pierwszej połowie XIX wieku, ale wiek starodrzewu i pozostałości starych ogrodzeń świadczą o istnieniu założeń ogrodowych w tym miejscu już wiele wcześniej. Jest to park w stylu angielskim, a północne krańce leżące z prawej i lewej strony neogotyckiego kościoła mają charakter naturalnego zbiorowiska leśnego. W latach 1990-1993 park został poddany rewitalizacji. Wieloletnie zaniedbania zostały zniwelowane, a stan parku należy uznać obecnie za zadowalający. Park to miejsce biegów przełajowych młodzieży Zespołu Szkół jak również Mityngów w Biegach Przełajowych Olimpiad Specjalnych Polska woj. Kujawsko- Pomorskiego,  Powiatowych Festynów Ekologicznych, obchodów rocznicowych społeczności wsi a przede wszystkim miejsce codziennej rekreacji, integracji niepełnosprawnych uczniów Ośrodka.


źródło: www.soszwdl.neostrada.pl


 

Kościół parafialny w Dębowej Łące

 

został wzniesiony na przełomie XIII/XIV w., w 1410 r. spalony, w 1445 r. odbudowany. Na początku XVII w.przebudowany. Od 1756 do 1930 r. pełnił funkcje kościoła filialnego. w 1875 r. został wyremontowany, a w 1963 r. odnowiono jego wnętrze. Kośćiół gotycki, przekształcony w duchu renesansowymna początku XVII w. Orientowany.


Murowany z kamienia - szczyty i górne kondygnacjewieży ceglane. Kościół salowyz niewielką prostokątną zakrystią od północy, kwadratową, tynkowaną kaplicą przekształconą z dawnej kruchty zniesionej na pocz. XVII w. przy ścianie południowej, i z kwadratową wieżą od zachodu. Ściany boczne zwieńczone fryzem ceglanym prawdopodobnie w 1875r. Szczyt wschodni z XIV w. - schodkowy, rozczłonkowany sterczynami ustawionymi ukośnie, pomiędzy którymi blendy. Szczyt zachodni wtopiont w wieżę, zdobiony ostrołukowymi blendami. Wieża podzielona na trzy kondygnacjetynkowanymi fryzami, dekorowana blendami, zwieńczona attyką. Od zachodu bogato profilowany portal ostrołukowy. Dach nad korpusem dwuspadowy, nad zakrystia pulpitowy, kryty dachówką esówką, wieża zaś nakrytamurowaną 4-spadową iglicą. Wnętrze kościoła kryte stropem belkowym, prawdopodobnie XVIII-wiecznym, w zakrystii sklepinie kolebkowe z lunetami, w kaplicy krzyżowe, pod wieżą strop płaski.


Wystrój kościoła datuje się głównie na XVII i XVIII w. Z 1 połowy XVII w. pochodzą późnorenesansowe: ołtarz główny i ołtarz boczny lewy (Matki Boskiej z Dzieciątkiem) oraz ambona. Drugi ołtarz boczny - prawy - p.w. św. Rocha datowany jest na 1 połowę XVIII w. Granitowa kropielnica jest być może średniowieczna. Organy o zenętrznej oprawie neoromańskiej i współczesnym jej wyposażeniu (z początku XX w.), zbudowane przez firmę: Orgelbauanstalt A. Terletzki, Inh. Ed. Wittek, Elbing (Elbląg); instrument: traktura mechaniczna, wiatrownica mechaniczno-stożkowa, 5 rejestrów, 1 manuał + pedał (podwieszony), miech fałdowy. Ciekawe jest także złotnictwo, na które składają się: barokowa monstracja z 2 połowy XVIII w. z cechą miejską Torunia oraz imienną Stefana Petersena, barokowe kielichy z 2 połowy XVII w. i cztery cynowe z XVIII w., XVIII-wieczne świeczniki ołtarzowe i barokowy reflektor mosiężnyz herbem Ślepowron z 2 połowy XVII w.



 

Kościół filialny w Dębowej Łące

 

Kościół poewangelicki. Po wojnie pełnił funkcję kościoła szkolnego.Zbudowany w latach 1900-1901. Do 1945 r. kościół był własnością gminy ewangielickiej. W tymże roku został przejęty przez katolików, poświęcony i oddany miejscowej ludności jako kościół filialny parafii Dębowa Łąka.


Neogotycki. Murowany z cegły. Korpus jednonawowy z prezbiterium od strony północnej,emporą i chórem organowym przy ścianie południowej. Od frontu czteroboczna wieża przechodząca w górnej partii w ośmiobok, przy prezbiterium 3-bocznie zamknięta zakrystia. Dach nad korpusem 2-spadowy, kryty dachówką esówką, na wieży namiotowy - 8-spadowy. Zakrystia kryta dachówką karpiówką ułożoną w koronkę.


Wnętrze korpusu z otwartą więźbą dachową, w prezbiterium i w partii podwieżowej sklepienie krzyżowe.

 


W kościele dominuje wystrój neogotycki (ołtarz główny, ambona, konfesjonał, feretrony, witraże w prezbiterium, nawie i zakrystii). Z XIX w. pochodzi także ludowy krucyfiks procesyjny i figura Chrystusa Zmartwychwstałego. Organy o zewnętrznej oprawie neogotyckiej i współczesnym jej wyposażeniu (z końca XIX w.), zbudowane przez firmę Orgelbauanstalt A. Terletzki, Inh. Ed. Wittek, Elbing (Elbląg); instrument: traktura pneumatyczna, wiatrownice pneumatyczno-stożkowe, 12 rejestrów, 2 manuały + pedał.


 

Kościół parafialny w Łobdowie

 

zbudowany w 1. pół. XIV w., w 1665 r. odnowiony po zniszczeniach, od 1789 r. filialny, od 1835 r. ponownie parafialny. Za­pewne w 1665 r. wnętrze przekryte pozornym sklepieniem kolebkowym, w XVI w. odbudowano narożnik północno-zachodniej wieży i wzmocniono przyporą.

 


Gotycki, orientowany. Murowany z kamienia i cegły. Wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta, jednoprzestrzenny, z kwadratową masywną wieżą od zachodu, kamienną w dolnej części, ceglaną w górnej. Od północy przybudówka mieszcząca kwadratową zakrystię i kwadratową kaplicę. Oba pomieszczenia integruje nowszy łącznik. Kościół oskarpowany w narożni­kach. Zewnętrzna faktura murów urozmaicona umieszczonymi między ka­mieniem i cegłą drobnymi bryłami rudy darniowej w dekoracyjnym układzie. Pod okapem korpusu gładki fryz tynkowany. Otwory okienne korpusu obustronnie rozglifione, ostrołukowe. Portal do zakrystii 4-uskokowy, ostrołukowy, z okutymi, żelaznymi drzwiami zapewne z XVII w. Wejście do kaplicy ostrołukowe, od wnętrza kaplicy 4-uskokowe. Szczyt wschodni z ok. 1400 r., schodkowy z pionowymi podziałami akcentowanymi przez ukośnie ustawione sterczyny z murowanymi daszkami. Między nimi parzyste blendy ostrołukowe ustawione w 2 i 4 kondygnacji, zwieńczone trójkątnymi szczyta­mi z kolistymi przezroczami. Szczyt z wiatrowskazem z datą 1811 r. Wieża od strony południowej i północnej 2-kondygnacyjna, od strony zachodniej l-kondygnacyjna. Narożnik północno-zachodni wzmocniony 5-uskokową skarpą. Dekoracja blendowa i okienna nieregularna w wyniku XVI-wiecznej odbudowy. W części północnej korpusu zamurowany gotycki portal ostrołu-kowy, w ścianie południowej zachowany pierwotny układ blend. W dolnej części dwie blendy ostrołukowe ponad sobą, w górnej części małe blendy ostrołukowe, pomiędzy większymi. Dach korpusu 2-spadowy z północną połacią przechodzącą na przybudówkę z kaplicą i zakrystią (dachówka esówka). Dach wieży 4-spadowy (dachówka esówka i mnich-mniszka). Wnę­trze korpusu przekryte pozornym sklepieniem kolebkowym na 3 fazowanych podciągach. Zakrystia sklepiona kolebkowo, kaplica zamknięta sklepieniem kolebkowo-krzyżowym, kruchta podwieżowa ze sklepieniem krzyżowo-że-browym. Na zabytkowy wystrój kościoła składają się: średniowieczne kropielnice granitowe (duża i mała), późnogotycki krucyfiks z 2. ćw. XVI w., późno-renesansowy ołtarz główny z początku XVII w., krucyfiksy i rzeźba anioła z końca XVII w. Ponadto: XVIII-wieczny chór muzyczny, dwa konfesjonały i ławy, ołtarze boczne (prawy Matki Boskiej Szkaplerznej i lewy Jana z Łob-dowa) z początku XVIII w. Z 2. pół. XVIII w. pochodzą rzeźby Michała Archanioła i nie zidentyfikowanego świętego. Na 1. pół. XVIII w. datuje się rzeźby Chrystusa Zmartwychwstałego i św. Biskupa. Z końca XVIII w. pochodzi chrzcielnica, rokokowa skrzynia oraz drewniany kartusz. Ambona jest neorenesansowa (2. pół. XIX w.), a neobarokowy prospekt organowy z przełomu XIX i XX w. z naddatkami z 1. pół. XVIII w. (autor: P. Voelkner z Bydgoszczy, budowniczy: A. Terletzki Inh. Ed. Wittek z Elbląga). Wspom­nieć też można o XVIII-wiecznych cynowych świecznikach ołtarzowych. Dzwon odlany w 1816 r. przez Jana Meyera w Gdańsku, fundowany przez Józefa Szymańskiego, Augustyna Gregorowicza i Jana Wrzesińskiego.

 


Kościół parafialny w Kurkocinie

 

wzmiankowany był w 1414 r. Od 1667 do 1923 r. pełnił funkcję kościoła filialnego. Wzniesiony w 1. pół. XIV w., był kilkakrotnie przebudowywany i odnawiany.


Gotycki, orientowany, murowany z cegły na kamiennej podmurówce, z użyciem cegły zendrówki ułożonej partiami rombowo. Bryła kościoła wzniesiona na rzucie prostokąta, z kwadratową wieżą przechodzącą w partii dachu w ośmiobok. Do ściany północnej, przy północno-wschodnim narożni­ku kościoła, przylega wzniesiona w XVII w. na planie kwadratu zakrystia. W miejscu styku północnej ściany wieży i zachodniego boku korpusu wieżyczka schodowa. Ściany korpusu zwieńczone tynkowanym fryzem opas­kowym. Ściana wschodnia zwieńczona trójkątnym szczytem z 2. pół. XIX w., dekorowanym ostrołukowymi blendami i sterczynami. Szczyt zachodni wto piony w wieżę. Ściany wieży w dolnej części przedzielone na kondygnacje ceglanym fryzem ząbkowym, ponad którym ostrołukowe blendy. W partii 8-bocznej wieży kondygnacje oddziela tynkowany fryz opaskowy (w niż­szej kondygnacji ostrołukowe blendy z prostokątnymi otworami doświe-tlającymi wieżę, w górnej zaś prostokątne blendy z podobnymi otwo­rami). Otwory okienne i drzwiowe korpusu ostrołukowe, okna obustronnie rozglifione. Wejście do kruchty podwieżowej zamknięte półkoliście, pod wieżą ostrołukowy, bogato profilowany portal. W ścianie południowej ślad po zamurowanym portalu. Korpus kryty 2-spadowym dachem, które­go część północnej połaci przechodzi nad zakrystię (połać północna kry­ta dachówką mnich-mniszka, połać południowa esówką). Dach zakrystii kryty karpiówką ułożoną w koronkę, na wieży - namiotowy, kryty da­chówką mnich-mniszka. Wnętrze kościoła nakryte 3-boczną pozorną ko­lebką, prawdopodobnie XVI-wieczną, z dwoma profilowanymi podcią­gami. W zakrystii sklepienie kolebkowo-krzyżowe, pod wieżą sklepienie krzyżowo-żebrowe.


 

W kościele dominuje wystrój barokowy, chociaż dość bogato przedstawia się również sztuka gotycka. W XVII-wiecznym feretronie znajdują się gotyc­kie rzeźby: Matki Boskiej z Dzieciątkiem Tronującej z 1. pół. XIV w. i św. Diakona z ok. 1500 r. Ponadto gotyckie: krucyfiks z 3. ćw. XIV w., cztery płaskorzeźby apostołów i płaskorzeźbione popiersie proroka z 4. ćw. XIV w. Grupa Ukrzyżowania na tęczy jest późnogotycka i pochodzi z 2. pół. XVI w. Na ten okres datuje się także rzeźbę Chrystusa Zmartwychwstałego. Granito­wa kropielnica wydaje się być również średniowieczna. Sztukę późnorenesan-sową reprezentują rzeźby dwóch niewiast z początków XVII w., obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1645 r., boczne ołtarze: lewy św. Bartłomieja z regencyjnym antependium kurdybanowym i prawy św. Huberta z 1. pół. XVII w. Konfesjonał, ambona i chór muzyczny datuje się na koniec XVII w. Barokowa chrzcielnica, późnobarokowe: ołtarz główny z 2. ćw. XVIII i prospekt organowy z połowy XVIII w. Instrument organowy wykonany w 1911 r. (autor: A. Terletzki, Ed. Wittek). Z przełomu XVII i XIX w. pochodzi krucyfiks. Sztuka złotnicza jest dość skromna. Wspomnieć tumożna o krzyżu ołtarzowym z 1870 r. Dzwon odlany w 1651 r. przez Augustyna Koscha.


Zabytki przemieszczone: do Muzeum Diecezjalnego w Pelplinie zostały wzięte w depozyt gotyckie rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem Tronującej z 1. pół. XIV w. i św. Diakona z ok. 1500 r. oraz gotycki krucyfiks z 3. ćw. XIV w. a także płaskorzeźby z popiersiem proroka oraz dwóch niewiast i 4 płaskorzeźby apostołów (z 4. ćw. XIV w.).

 


Kościół parafialny w Wielkich Radowiskach

 

zbudowany w 1. pół. XIV w., przekształcany na przełomie XIV i XV w. Dolna, murowana część wieży dobudowana została prawdopodobnie w 1580 r., górna - drewniana - pochodzi z 1805 r. Kościół odbudowany został w 1925 r.

 


Kościół gotycki. Orientowany. Murowany z cegły na podmurówce z ka­mienia polnego. Korpus wzniesiony na planie wydłużonego prostokąta z przylegającymi: od północy prostokątną, niewielką zakrystią, od południa zaś - kwadratową kaplicą z XVIII w. Od zachodu kwadratowa wieża. Kościół na cokole zwieńczonym dwoma uskokami. Pod okapem korpusu biegnie szeroki tynkowany fryz pasowy. W ścianie południowej na przemian okna i blendy, w ścianie północnej trzy blendy i dwa okna. Ściana wschodnia z trzema blendami, z których środkowa nieco wyższa. Wszystkie okna i blendy są ostrołukowe, w dwuuskokowych obramieniach. Schodkowy szczyt wschodni z przełomu XIV i XV w., artykułowany sześcioma skośnie ustawionymi sterczynami, podzielony na trzy strefy fryzami z wysuniętych cegieł. W polach szczytu ostrołukowe blendy, które w strefie dolnej wypełnio­ne są ceglanym maswerkiem. W zwieńczeniu szczytu, między sterczynami, małe trójkątne szczyciki. Szczyt zachodni - wtopiony w wieżę - ze sterczyna­mi po bokach i dwiema ostrołukymi blendami. Dolna, murowana część wieży trzykondygnacyjna, o stopniowo zmniejszającej się wysokości owych kondyg­nacji, rozdzielonych wydatnymi uskokami. W ścianie zachodniej, nad za­mkniętym półkoliście wejściem, odcinek tynkowanego fryzu. W drugiej i trzeciej kondygnacji wieży małe okna zamknięte półkoliście z uskokiem. Trzecia kondygnacja zwieńczona pasowym fryzem tynkowanym i gzymsem z profilowanej cegły. Czwarta, drewniana kondygnacja wieży z 1805 r., z odeskowanymi ścianami, wyższa od dolnych -jest wydzielona zadaszeniem. Kaplica otynkowana. Dwa okna zamknięte łukiem odcinkowym w obramie­niach uszatych; w południowej ścianie kaplicy - płycina. Szczyt kaplicy, nie tynkowany, ujęty spływami, zwieńczony gzymsem o falistej linii. W szczycie otynkowana płycina w obramieniu uszatym. Nad korpusem i kaplicą są dachy dwuspadowe. Północna połać dachu nad korpusem przechodzi częś­ciowo na zakrystię. Wieża kryta dachem namiotowym zwieńczonym latarnią z blaszanym hełmem baniastym, dachy kryte dachówką esówką. Wnętrze nakryte późniejszym pozornym sklepieniem kolebkowym. W zakrystii skle­pienie kolebkowe, w kaplicy kolebkowo-krzyżowe. Kaplica otwarta do wnętrza półkolistą arkadą. Ołtarz główny późnobarokowy z rzeźbami świętych Piotra, Pawła, Stanis­ława (?) i Wojciecha, pochodzi z 1. pół. XVIII w., z barokowym obrazem św. Jakuba Starszego oraz rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem z końca XIV w.; w zwieńczeniu barokowy obraz św. Jana Nepomucena. Dwa ołtarze boczne regencyjne, z płaskorzeźbionymi sarkofagowymi mensami, są z ok. 1730 r. Ołtarz w kaplicy, pochodzący z 1. pół. XIX w., posiada tradycje barokowe. Z końca XV w. pochodzi rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, z l. poi XVI w. - krucyfiks, z przełomu XVIII i XIX w. barokowo-ludowa rzeźba Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, z 1. pół. XIX w. procesyjny krucyfiks baroko-wo-ludowy. kropielnica granitowa jest być może średniowieczna, późnobaro-kowa chrzcielnica pochodzi z 1. pół. XVIII w. Ławy i konfesjonał są z przełomu XVII i XVIII w., chór muzyczny jest rokokowy. Ponadto: dwa feretrony w ramach rokokowych z przełomu XVIII i XIX w. Prospekt organowy-, wykonany przez firmę „Schlag et Sóhne" ze Świdnicy, pochodzi z ok. 1900 r. We wschodniej ścianie kościoła jest szafka ścienna z kutą, żelazną, ażurową kratą z XVI (?) w., a w zakrystii szafa ścienna z drzwiami o gotyckich okuciach i starym zamkiem. W wejściu do zakrystii są drzwi klepkowe zapewne z 1. pół. XIX w. trzy świeczniki ołtarzowe są z 1737 r. (sygn. SA?), z 2. pół. XIX w. oraz z l. ćw. XX w. Puszka z cechą imienną MD pochodzi z XVIII w., monstrancja z ok. połowy XIX w., a kielich mszalny z końca XIX w. Dzwon odlano w 1560 r. Ma on późniejszą inskrypcję dotyczącą budowy wieży z funcacji Krzysztofa Kostki.



Kościół parafialny w Niedźwiedziu

 

kościół wzniesiono pod koniec XIII w. Nawę i wieżę dobudowano w l. połowie XIV w. Obiekt był zniszczony w 1410 r. oraz w czasie wojny 13-letmej. Odbudowano go w połowie XV w. W tym czasie dokonano przesklepienia prezbiter­ium. Po spaleniu przez wojska szwedzkie kościół został ponownie odbudowany w 1656 r. Odnowiony w 1885 r. W latach 1992-1993 przeprowadzono remont dachu wieży.


 

Kościół gotycki. Oriento­wany. Murowany z kamienia i cegły. Szerszy i wyższy, jednoprzestrzenny, prostokątny korpus z 4-kondygna-cyjną, kwadratową wieżą, od zacho­du przechodzącą od III kondygnacjiw ośmiobok, i 2-przęsłowym kamiennym prosto zamkniętym prezbiterium z zakrystią i składzikiem przy ścianie północnej. Przy ścianie południowej korpusu neogotycka kaplica Mieszkowskich zbudowana w 1904 r. na zrębie murów dawnej kruchty gotyckiej. Naroża korpusu i prezbiterium oskarpowane. Ściana wschodnia prezbiterium tynkowana, zwieńczona szczytem schodkowym ze sterczynami z końca XIII w. Ścianę zachodnią wieży zdobi ostrołukowy, wielouskokowy, profilowany portal z l pół. XIV w. Część ośmioboczna zdobiona tynkowanym fryzem opaskowym i półkoliście zamkniętymi blendami. Wieża kryta dachem namiotowym (dachówka mnich-mniszka), korpus, prezbiterium i kaplica osobnymi 2-spadowymi dachami (dachówka esówka), zakrystia wraz ze składzikiem kryte dachem pulpitowym.

 

Wnętrze korpusu przekryte stropem prawdopodobnie z 2. połowy XVII w., w prezbiterium i pod wieżą sklepienie krzyżowo-żebrowe, w zakrystii sklepienie kolebkowe.


Wystrój wnętrza pochodzi z końca XVIII w. Składają się nań rokokowe: ołtarz główny, ołtarze boczne, ambona, konfesjonały, krucyfiks. Późnorenesansowe ławki są z 1. połowy XVII w. Drzwi do zakrystii i granitowa kropielnica są średniowieczne. Na uwagę zasługuje także żeliwny krucyfiks z 1886 r. Organy o zewnętrznej oprawie neobarokowej i współczesnym jej wyposażeniu (z końca XIX w.), zbudowane przez firmę Julius Witt, Danzig (Gdańsk); instrument: traktura mechaniczna, wiatrownice mechaniczno-stożkowe, 9 rejestrów, l manuał + pedał, miech fałdowy. Ciekawe jest również rokokowe wyposażenie złotnicze: monstrancja z 1757 r., świecznik ołtarzowy z 1792 r., kielich mszalny z 3. ćwierci XVIII w. Pacyfikał z 2. połowy XIX w. oraz wiszący świecznik korpusowy z przełomu XIX i XX w.

 

Zabytki przemieszczone: w Muzeum Diecezjalnym w Pelplinie pozostają: Pięta z XV w., płaskorzeźba św.Weronika z 1400 r. oraz krucyfiks gotycki z pocz. XV w.

 


Kościół parafialny w Lipnicy

 

bez wyraźnych cech stylowych orientowany, mu­rowany z cegły na kamiennej podmurówce, otynkowany. Prostokątny kor­pusu z kwadratową wieżą od zachodu i prezbiterium zamkniętym apsydą. Do ściany północnej i południowej prezbiterium przylegają prostokątna zakrystia i składzik. Narożniki wieży oraz korpusu ujęte w l-uskokowe skarpy. Ściany przeprute ostrołukowymi otworami okiennymi w dekora­cyjnych, profilowanych opaskach, zwieńczone gzymsem koronującym w tyn­ku. Szczyty: wschodni i zachodni korpusu trójkątne, zdobione sterczynka-mi krytymi 2-spadowymi dachami. Wieża 3-kondygnacyjna, kondygnacje oddzielone od siebie gzymsem. Portale wejściowe do kruchty podwieżowej w ścianie północnej i zachodniej wieży wielouskokowe. Osobne wejście do zakrystii prostokątne. Nad korpusem i prezbiterium oddzielne dachy 2-spadowe, na wieży dach namiotowy z trójkątnymi szczycikami, kryte dachówką klasztorną. Wnętrze przykryte pozorną kolebką, w kruchcie pod­wieżowej strop płaski.


Wystrój kościoła jest skromny, reprezentuje neostyle: chrzcielnica o formach neogotyckich, empora organowa wraz z prospektem oraz neobaro-I kowy feretron. Organy neoromańskie z końca XIX w.

 

 


Pomnik w Kurkocinie

 

upamiętnia miejsce straceń ponad 500 pomordowanych przez okupanta w m-cu październiku 1939 roku. W głębokich dołach przedwojennej żwirowni zostały pochowane zwłokistraconych na miejscu mieszkańców Wąbrzeźna, Golubia-Dobrzynia, Kowalewa Pomorskiego, Brodnicy i okolicznych wsi. W 25-tą rocznicę masakry okolicznej ludności na zbiorowej mogile mieszkańcy powiatu wąbrzeskiego postawili skromny pomnik, który przetrwał do roku 1997. Z inicjatywy Zarządu OSP Kurkocin oraz ówczesnego Przewodniczącego Rady Gminy Romana Topija, w 680-lecia rocznicy nadania wsi Kurkocin praw lokacyjnych w dniu 24 maja 1997 r. powstał nowy pomnik w obecnym kształcie. Miejscem masowych straceń opiekują się członkowie OSP Kurkocin oraz młodzież Szkoły Podstawowej w Łobdowie. Coroczna manifestacja Ku czci pomordowanych odbywa się w każdą pierwszą niedziele września.

 


kindersicherung 2015 salfeld pc Гјberwachung polizei kindersicherung pc microsoft mobile spy iphone uninstall handy orten verloren o2 here press handy orten app o2 ispy para iphone 6s android app spy location sms spion handy spy leicht gemacht nummer orten programm pc Гјberwachung am arbeitsplatz spionage p print $page_bottom; ?>